Danica Marković rođena je 1879. godine u Čačak, ali se u Beograd sa porodicom doselila još kao dete. Posle smrti oca ostala je sa majkom i sestrom da živi u teškoj nemaštini, zbog čega je bila primorana da prekine studije i veoma mlada počne da radi kao učiteljica.
Iako narušenog zdravlja i obolela od tuberkuloze, Danica je početkom XX veka uspela da osvoji srpsku književnu scenu. Njene pesme bile su drugačije, lične i ispovedne, a objavljivala ih je pod pseudonimom Zvezdanka. Prva zbirka „Trenuci“ iz 1904. godine donela joj je pohvalu kritike i izdvojila je kao značajnu pesničku pojavu.
Tokom Prvog svetskog rata odlazi sa decom u Prokuplje, gde se priključila pobunjenicima u Topličkom ustanku. Zbog pomoći pobunjenicima bugarske vlasti osudile su je na smrt, ali je oslobođena zahvaljujući intervenciji Crvenog krsta, holandske kraljice Vilhelmine i Ivana Vazova.
Najveća tragedija tek je usledila. U Prokuplju je sahranila troje od šestoro dece, a posle rata muž ju je napustio i nastavio život sa drugom ženom.
Godine 1928. objavljena je njena knjiga „Trenuci i raspoloženja“, a iste godine postala je prva žena književnik koju je nagradila Srpska kraljevska akademija. Bogdan Popović uvrstio ju je kao jedinu pesnikinju u svoju „Antologiju novije srpske lirike“.
