Prema navodima pojedinih istoriografa Ivo Andrić je 1925. godine postao član masonske lože. Ubrzo je
izbačen iz lože „Preporođaj“ zbog afere sa suprugom književnika Gustava Krkleca, kojem je bio i venčani
kum. Ipak, već 1926. godine prelazi u ložu „Dositej Obradović“.
Svoje članstvo u masoneriji Andrić je potvrdio i 1942. godine u izjavi dostavljenoj komesarijatu vlade
Milana Nedića.
Andrić je bio i član Rotari kluba u Beogradu. U literaturi o slobodnom zidarstvu često se citira njegova
rečenica „U ćutanju je sigurnost“, koja je ujedno i odraz masonskog načela discipline ćutanja.
Kontroverze se, međutim, ne završavaju na masoneriji. Tokom diplomatske karijere Andrić je bio na liniji
politike Milana Stojadinovića, čija je vlada razvijala bliske odnose sa Nemačkom i Italijom.
U Berlinu je bio izvanredni poslanik i opunomoćeni ministar Kraljevine Jugoslavije. Tom prilikom predao
je akreditive nemačkom vođi Adolf Hitler, izražavajući želju za produbljivanjem odnosa između dve
države.
Nemačke diplomatske beleške iz tog perioda navode da je Andrić održavao bliske kontakte sa nemačkim
predstavnicima i da je učestvovao u razgovorima o isporuci oružja Jugoslaviji.
Tokom ratnih godina Andrić je živeo u Beogradu. Prema dokumentima iz arhiva Komunističke partije
Jugoslavije, u početku je bio naklonjen pokretu Draže Mihailovića, verujući da bi nacionalističke snage
trebalo da predvode borbu protiv Nemaca.
Ove epizode iz Andrićeve biografije i danas izazivaju rasprave među istoričarima i književnim kritičarima
koji pokušavaju da rasvetle političku i diplomatsku pozadinu života nobelovca i najpoznatijeg pisca sa
prostora bivše Jugoslavije.
Zabranjena ljubav Alekse Šantića: Priča o ženi koju je voleo, ali nikada nije smeo da je ima
Aleksa Šantić rođen je 1868. godine u Mostaru. Njegovu poeziju oblikovali su ljubav, bol i nemir epohe u kojoj je...
